آیا مي دانستيد كه سال قمري يك ماه سيزدهم هم بصورت كبيسه (هر سه سال يكبار) به اسم "نسی" داشته است ؟
با داشتن اين ماه (هر سه سال يكبار، اين ده روز كمبود سال قمري نسبت به سال شمسي را جبران مي كرده) ماههای سال قمری هميشه سر جایشان بودند و مثل الان نمي چرخيدند.

سال ده هجری در سوره توبه آيات 36 و 37 نازل می شود كه اين ماه بايد حذف شود و سال هميشه 12 ماه باشد و در نتيجه سال قمری شروع می كند به چرخيدن.
(آیات شریفه  و ترجمه در ادامه  مطلب آمده است)

قبل از اينكه سال قمری  بچرخد ،  
ماه ربيع ال اول و ربيع الثاني در بهار بوده اند. 
بعد ماه جمادي الاول و جمادي الثاني بوده است (يعني ماه خشكسالي اول و دوم)
بعد ماه رجب و بعد شعبان بوده (يعني ماه جدايي و موضوع اين جدايي اين بوده كه قبيله ها از هم جدا مي شدند و هر كدام به يك سمت راه مي افتادند درون بيابان به دنبال آب) .
بعد رمضان فرا می رسیده است  كه دیگر به هیچوجه از آب و غذا خبری نبوده و چاره ای نداشتند جز صرفه جويي مطلق ( يا همين روزه خودمان). 
تا اينكه ماه شوال برسد (يعني ماه جفتگيری شتران) و دوباره بارش شروع بشود و دوباره غذا پيدا بشود ... و ادامه سال... 

اگر به تقويم بارش در شبه جزيره عربستان نگاه كنيم  اين وضعيت را می بینیم : 

پنج ماه تابستان خشكسالي مطلق است. 

با این مقدمه می توان درک کرد که چرا در رمضان روزه می گیریم.
و اينكه چطور ممكن است  ماهي كه اسمش ربيع الاول است (يعني اول بهار) وسط پاييزقرار می گیرد و یا در وسط زمستان فریاد العطش عاشورا را می شنویم .